(c) Alex Prager
Internet is een constante stroom van plaatjes. Ik ergerde mij aan de man die zijn geheugenkaartje had gedumpt op flickr. Beginnerspech zou je zeggen, maar hij noemde zich professioneel of iets dergelijks. Zeker geen amateur. Weet hij dan niet dat fotografen beeldmakers zijn?
Te vaak hoor ik mensen praten. Een sterk beeld hoeft geen toelichting. Ik zoek tussen de vele plaatjes een sterk beeld. Als inspiratie, natuurlijk. Om te puzzelen 'hoe'. Maar vooral om te genieten. Ik ben een mens en mensen kijken graag mooie beelden.
Waarom kijk ik graag naar het ene beeld en blijf ik kijken naar dat andere beeld dat mij tegenstaat? Juist: omdat het sterke beelden zijn. Veel foto's maken je geen goede fotograaf, ga dan filmen (en kom erachter dat ook filmen draait om sterk beeld).
Toch gaat de tentoonstelling 'antiphotojournalism' in op die vraag. Hoe belangrijk is immers die ene mens met een camera. Iemand die foto's maakt, ziet en schiet, maar dan met een vreedzaam stuk gereedschap in plaats van een proppenschieter. Hoe belangrijk zijn dan die tien, twintig beelden die gedumpt worden op het internet?
De waarheid door het oog van de voorbijganger op dat moment. Is dat fotojournalistiek? Een sterk beeld van een moment, dat ene wat alles zegt. Alex Prager vond ik vandaag op het internet. Dit ene beeld bleef in mijn gedachten. Er kwamen vragen, ik wilde dingen weten. Niet eens over camera, belichting, de techniek.
Nee, er kwamen andere vragen. Dat kon want ik vind het een aangenaam beeld om naar te kijken. Even voert zij mij weg van alles wat er om mij heen gebeurt. Brengt mijn gedachten bij het verleden. Tot mijn fotografische oog toch weer zit te ontleden: vlakverdeling, aandachttrekkend element, kleurcontrast, scherptediepte.
Er was ook een glimlach. De serie heet week-end, de titel van de foto Anne. Nog snel een kop koffie, dan de bal mee en naar een voetbalveld. Weekend!
| 
